پرواز (بخش اول)

اصل و اساس کل داستان ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش (حافظ) خوشنویس: احد پناهی1 ... این شعر از اواخر دوره کارشناسی ارشدم زمزمه ی همیشگی من شده بود. می خواستم بذارمش صفحه اول پایان نامه م ولی نذاشتم. نمی تونم توضیح بدم که این بیت حافظ تا چه اندازه تا اعماق ذهنم رسوخ کرده. حس مصرع اولش غوطه خوردن توی ناامیدی مطلق و حس مصرع دومش تلاش برای فرار از این ناامیدیه. شاید تعدادشون کم نباشه کسایی که از ایران رفتن و اگر این بیت رو براشون بخونی عمیقا لمسش می کنن. پرواز تهران-دوحه روی صندلیم نشستم: صندلی 25D هواپیمایی Qatar